Sonunda bugünleri de gördük Allah’a şükür. Ah

Arafat..Sen kalk bir ömrünü bu dava için ada, hiçbir

gelişme kaydedemeden toprağa karış, ölümünden 2 hafta

geçmeden İsrail – Filistin ortak zeminde buluşsun.

Duysa maazallah ters döner yattığı yerde. Çekirgeler,

Mısır’ı aşıp İsrail’e gelince 1959 ‘daki çekirge

kıyımını belleğinden çıkaramayan İsrail bu sefer işi

sıkı tutmaya karar vermiş olsa gerek ki Filistin’e

işbirliği teklifinde bulunmuş. 

Benim kuş kadar aklım bu savaşı bir türlü anlamıyor

zaten. Merhum Arafat’ı istedikleri zaman öldürebilecek

güce sahip olan İsrail nedense bunu bir türlü yapmadı.

Sonra takdir-i ilahi tecelli etti ve Ecevit kadar

inatçı Arafat sağlık sebepleriyle payitahtından indi.

Şimdi de Çekirge Kardeşliği’ni ilan ettiler. Ya bu ne

yüzsüzlüktür. Bu nasıl savaştır anlamadım gitti. Gerçi

hangi savaşın haklı sebebi olur ki? Mesajımızı da

verdikten sonra bu yazıyı yazmamdaki ikinci sebebi

açıklamak istiyorum. 

Büyükbabam!

Sabahtan beri başımın etini yedi. Neymiş efendim çok

gizli kayıtlarmış, yok efendim bu kayıtlar Gelinim

Olur Musun? daki zatı muhteremlerin izlenme

oranlarından daha çok ilgi ve alaka görecekmiş. Ben,

“Ya dedeciğim, bunlar fındık fıstık. Gündemi yoğun

olan Türkiyemi olur olmaz şeylerle meşgul etmeyelim,

bunları okuyana kadar benim naciz halkım gider Ünlüler

Çiftliği’nden feyz alır..” dediysem de dinletemedim.

Biraz daha direnecek gibi oldum, cevizden yapma

bastonunu havada görünce klavyenin başına atladım.

İşte sevgili halkım, büyükbabamın haftalar boyunca

bilimum gizli servislerle yaptığı pazarlıklar sonucu

elde ettiği bu işbirliği konuşmasının telefon

kayıtları:

-       Alo ben İsrail Tarım Bakanı Y.V. Filistin Tarım

Bakanı Sayın A.İ. el C.Z.R’e ibn-ül Muttalip ile mi

görüşüyorum?

-       Yok kendisi şu anda sığınakta, az önce başlayan

bombardımandan kıymetli başını korumakla meşgul.

-       Ne bombardımanı? Az önce yan odadaki savunma

bakanımız ile görüştüm. 10 dakikalığına bombardımanı

durduracaktı…

-       Wallahi el - Kerim bilmem ben. Belki unutmuştur, bir

baksanız size zahmet. Nöbetimin bitmesine 20 dakika

kala unutkanlığın uğruna güme gitmeyelim.

-       Dur bakayım… (yan odaya seslenir) Hey, Z.K.R, yahu

bir ara ver Mason aşkına, rahat rahat bir telefon

görüşmesi yapamıyoruz şunun şurasında… (ahizeye) Alo?

-       He gurban?

-       Kusura bakma asker…Bizim Savunma Bakanı dalgın bu

aralar.

-       Olur böyle şeyler..Sıkma canını.

  (27 saniye sonra)

-       Bitti mi asker saldırı?

-       Bitti, Allah razı olsun. Nasıl yardımcı olabilirim?

-       Hah..Bakanı çağırsana telefona.

-       Bir saniye lütfen.

-       . . .

-       Alo…Sayın Bakanım yok efendim…!!

-       Nasıl yok ? Sığınakta değil miydi? 

-       Öyle..?

-       Ee! Hani yoktu?

-       Yook!

-       Yahu çıldırtma adamı! Ver bana şu bakanını!

-       Anlamıyorsunuz sayın düşman bakan… Bakan sığına indi

ama şimdi orada değil. Ben de şaştım bu işe. Şimdi

görev başında bakanı kaybettim diye yazıcı kilitler

bana bir nöbet daha…

-       Ya iyice baktın mı… Belki diplerdedir!

-       Zaten ben de diplere baktım. Sağolsun biraz ürkek

yaradılışlıdır da hazretleri…

-       Yahu çekirgeler kapımızda biz muhatap bulamıyoruz!

-       Tuhaf!?

-       Tuhaf olan ne?

-       Benden duymuş olmayın ama bu işte bir bit yeniği

var.

-       Niye ki o?

-       Bu sığınağın tek girişi vardı. E doğal olarak da tek

çıkışı…

-       Eeee?

-       Şimdi arkadan bir delik daha açılmış…

-       (kızarak)Bunu niye az önce söylemedin…

-       Senin dalgın Savunma Bakanı’nın attığı bombaların

dumanı şimdi dağıldı da ondan. Kapatıyorum ben. Nöbet

başında konuşmam yasak hemşerim.

-       Dur dur..

-       Hem de düşmanla konuşmak…Bir duyulursa bitmez benim

bu nöbet valla..

-       Tamam, tamam…Özür dilerim.

-       Hah şöyle yola gel…

-       Delik mi dedin? Nasıl bir delik…Daha önce

gördüklerine benziyor mu? 

-       Delik işte…Böyle top gibi, yuvarlak bir şey…

-       Eşgalini ver… Çapı ne kadar? 

-       (dalga geçerek) İstersen bir de fotoğrafını çekeyim?

-       (ciddiye alır) İyi olur, senin telefonun MusaCell

mi?

-       Tüh şarjım bitmiş…Yahu delirtme adamı… Delik

işte..Başlayacam şimdi çapına sapına…

-       Bak Filistinli asker kardeşim…Dünya barışına bir

katkıda bulunmak istiyorsan bana yardım et…

-       Dünya barışından bana ne..Burda kişi başına düşen

bomba sayısı kaç biliyor musun? Kişi başına derken

mecazen demiyorum; bizzat, fiilen, bizatihi bombalar

başımıza düşüyor.

-       Bizimkiler iyi nişancılardır…

-       Aman Allah nazar etmesin…Neymiş şu çekirgeler de

bakayım.

-       Çekirgeler kapımızda..Ortak mücadele etmemiz

gerekiyor.

-       Yok kardeşim ortak mücadele falan…Şimdi siz

ortaklaşa iş yapmanın verdiği sevinçe kucaklaşmak da

istersiniz bizimle..

-       Ne var bunda..

-       İyi de hep kucağa oturan biz oluyoruz. Yok

kardeşim..Hadi başka kapıya…Siz o çekirgelere de bir

iki bomba atarsınız olur biter…Hadi hadi kapatıyorum

ben..

-       Alo? Alo?

-       ….

İşte görüldüğü gibi büyükbabamın çok önemsediği

kayıtlar pek itibara alınacak şeyler değil. Ancak

yaşlıların da gönlünü yapmak lazım, değil mi?

(bazıları ceviz bastonun bu konuda ikna edici olduğunu

söyleseler de haklılık payları yoktur efendim)

Bu telefon görüşmesinden sonra bir heyet gönderen

israilli yetkililier telefonda kendini Asker olarak

tanıtan zatın aslında bombardıman sırasında kafasından

aldığı darbe sonucu beyni sulanan Filistin Tarım

Bakanı olduğunu anlamışlar. Geçici süre yerine vekalet

eden bakan yardımcısı ise, “her şeyin bir ilki vardır

mantığıyla”  İsraillilerin Çekirge Kardeşliği’ni kabul

etmiş ve tarihe geçmiştir.