Yine hallaç gibi savruldu dağlar

Şu üstümüzdeki gökyüzümü ne

Heyy çocuk yanım sen bırakma düşlerimi

Bu sis de ne ömrümü esir almış

Güneşin önünü açın be çirkin adamlar

Doğsun şafak

İlk kez

Ve sevdiğim

Uğruna ölümler giyindiğim

Gül sen

Kelepçe bu tabii sıkacak kolları da

Yüreğimi sıkan ne

Bu pranga çok ağır ayaklarım kımıldamıyor

Ama bedendeki tonlar kimin eseri

İçtiğim zehir hangi akrebin peki

Ya sen sevdiğim

Sen kiminsin

Bu yüreğimi ıslatan ne

Yağmur mu

Yoksa annemin gözyaşları mı

Bilsen mahpusta ölmek ne zor

Hasretle ölmek

Varsın kanasın nemli duvar

Varsın titresin parmaklık

Sevdiğim gül sen

Resimleri siyah beyaz artık anıların

Tırnak tırnak sökülürken umutlar

Düşünceler buzlanır burda

Gün vurgun yedi

Ben ağladım

Yitirdi yalnızlığını bulutlar

Ben ağladım

Yağmur yağmur döküldü yeryüzüne

Toprağa karışan nice yiğitler üzerine

Ranza soğuk güzel

Ellerim titrek

Talan ömrü gençliğimin

Zindanda yaşamak zor

Hasret yaşamak zor

Ve güncesinde ömrün

Yaşanmışlık saydığım kadavralarla beraber

Aynı toprağı paylaşmak

Ve yürek dolusu sevda

Ve alın yazısı kavga

Ve hasret

Ağlasın demli çayım

Ağlasın urganları dar ın

Sevdiğim

Gül sen...