Yazarlar

Arzu ALTUN

Bir ben var

Yüreğimi kül gibi denize serpmek istediğimi bilirim. Daha kolay ulaşabilsin

diye derinlerine okyanusların. Ve daha kolay sevebilsin diye Dünya'yı.

Zerrelerime kadar dağılmak her bir yana. Güney'den gelen rüzgarlarla

savrulabilmek için bunca çaba.Ekin tarlalarında başakların rengini alabilmek

için...

Samimiyetle ifade etmek isterim ki çevremdeki insanlar ne kadar doğal

olabiliyorsa bunu sezinliyor ve de aynı doğallığı ve samimiyeti yansıtıyorum

karşımdaki kişiye. Her adıma karşılık bir adım...Anlatmak istediklerim daha

kolay dökülüveriyor düşünce harmanımdan.

Platonik günler geçirmekten ne denli sıkıldığımı , biraz macera istediğimi

yine de yeniliklerin bir nebze de olsa korkuttuğunu inkar etmiyorum.

Günübirlik efkar dağıtmalar...günübirlik neşe kırpıntıları... günübirlik

kandırmalar kendimi sırf anlık mutluluklar uğruna...

Beklediğim bir sesin yankılanması kulaklarımda, belki bir hayalin gözümün

önünde belirmesi.Avuçlarım sımsıkıyken bile su olur sızar yavaşça

parmaklarımın arasından varlığı.Kaybolur korkusuyla hiç dokunamamak. Aslında

hayal mi yoksa gerçek mi asla anlayamamak.Hiç ayak basılmamış adalara ayak

basarım düşünsel okyanuslarda.

Kimsenin görmediği semaları görür, yıldızlar kayarken dilekler tutarım...

Ufak bir dere başında anılarım canlanır, ciğerlerim genleşir, yayık otundan

tereyağları çıkarırım... Bir uçurumun en ileri ucundaki çiçeği koparmaya

çalışırım,sanki orada kalsa solacak... Çiçeğin yerine ben solarım bir

an...Pişmanlık kaplar acımasızlığımdan ötürü.Ardıma bakarım temkinlice,

sevdiğim herşey yerinde duruyor mu? Beni bekliyor mu? diye, yoksa beni de

başkaları mı kopardı?

Kökümle birlikte söktüler mi yerimden? Derken uyanırım. Kötü bir kabusmuş

yalnızca. Gerçekliği can yakan bir kabus...

Neden bilmem, kendimi büyük bir çiçek serasında görürüm. Tam istediğim gibi

bir mekan. Daha güzelini düşünemiyorum. Düşünüyorum da, kalbimi mi mantığıma

uydurmaya çalışıyorum yoksa tam tersi mi?

Yeni yüzler,yeni semalar arayan mantığım mı acaba? Yerinde kalma arzusu

güden, kokuları ciğerlerine çekme hevesi taşıyan, İnsanlara sevgi

sembolizmini sunan bir mekan mı arzuluyor yoksa yüreğim de ben farkında

değilim.

Yine de bir ben vardır ta kuytularda bir yerde. Bulmaya çabalayan yarısını,

bulduğunda yitirmeme arzusu taşıyan. Merdivenleri tırmandığında en sonuna

kadar, ardına bakmayacak kadar huzurlu bir ben...