 |
Arzu
ALTUN |
|
|
Gözleri açık
ama yürekleri katranlı
|
- İnsanlar,
sahip oldukları bir içsel dürtü ile yapmak isteyip de
yapamadıkları
ideaları konusunda duyarlı davranırlar. Bu yönde ifade
edilen
tüm düşünceleri kendi üstlerine alınırlar. Ve saldırırlar.
Tatmin
edilemeyen
bu yönlerini öylesine farklı yollarla karşılarındaki
insanlara
yansıtırlar
ki şaşarsınız.
-
- Hayatın
gerçek amacının mutlu olmak olduğunu unutur ve soğuk birer
bilgi
deposu
ya da doku yığını olmaktan öteye geçmezler, geçmek de
istemezler.
Varoluşlarının
bilincinden uzak bir ömür sürerler, farkında olmadan.
Dokularına
değin hayatı özümsemeden nasıl yaşanmış kılınır ki bir
ömür?
Nasıl
zaman kavramından bahsedilebilir, gün ışığını bile görmeden?
Kendi
karanlığına
hapsolmuşken bir insan, nasıl olur da özgürlükten
bahsedebilir?
Aydınlık yürekler adına nasıl vaazlar verilir, daha
kendimizi
zifiri karanlıklardan kurtaramamışken?
-
- Sahip
olmadıklarından değil, lükse kavuşamadıklarından yakınan
insanlar
vardır. Yüreklerinin güzelliği ile değil fiziki güzellikleriyle
övünen
insanlar...
Masmavi gökyüzü her gün kendini sunuyorken gözlerimize,
ruhumuza, başını
kaldırıp da bakmaya
yeltenmeyen insanlar vardır. Gökyüzünün bıkmadan
usanmadan
mavi olması kızdırır çünkü onları.Onlar kolay vazgeçenlerdir.
Oldukları
gibi mutlu olmayanlar, yetinmesini bilmeyenlerdir. Onlar, daha
gün
doğar doğmaz karanlığı düşlerler.Ve gece örter örtmez günü,
sabahı
beklemeye koyulurlar. Onlar
"an"ın tadını çıkaramayanlardır. Sevemeyen,
sevmekten
çekinen insanlardır. Sevmek hakkını vermektir çünkü. Sevmek
fedakarlık
etmek, rahatından vazgeçmek demektir.
-
- Onlar
kendileri ile hiç barışmazlar. Kendilerini sevmezler,
başkalarını
da sevmemek için. Onlar zemheri ayında , bir yudum sıcak çayın
tadını
iliklerine değin duyumsayamazlar. Sultanahmet'in gizini göremezler.
Onlar
hep uyurgezerdirler. Gözleri açık ama bilinçleri kapalı, gözleri
açık
ama yürekleri katranla kaplıdırlar...
|
|
