NAZAR

Gece, Leyla’yı ayın ondördü
Koyda, tenhada yıkanırken gördü.

“Kız, vücudun ne güzel böyle açık!
Kız, yakından göreyim sahile çık!”

Bakındı etrafına ürkek ürkek
Dedi: “Tenhada bu ses ne olsa gerek?”

“Kız, vücudun sarı güller gibi ter!
Çık sudan, kendini üryan göster!”

Aranırken ayın ölgün sesini
Soğuk ay, öptü beyaz ensesini

Sardı her uzvunu bir ince sızı
Bu öpüş gül gibi soldurdu kızı

Soldu, günden güne sessiz soldu
Dediler hep: “Kıza bir hal oldu!”

Ta, içinden geliyor hıçkırığı
Kalbinin vardı derin bir kırığı

Yattı, bir ses duyuyormuş gibi lâl
Sustu aylarca devam etti bu hâl

Sindi simasına akşamın hüznü
Böyle yatakta görenler yüzünü

Avuturlarken uzun sözlerle
O, susup baktı derin gözlerle

Evi rüzgâr gibi bir sır gezdi
Herkes endişeli bir şey sezdi

Bir sabah söyledi son sözlerini
Yumdu dünyaya elâ gözleri

Koptu evden acı bir vaveyla
Odalar inledi: “Leylâ, Leylâ !”

Geldi köy kızları, el bağladılar
Diz çöküp ağladılar, ağladılar!

Nice günler bu şeametli ölüm
Oldu herkese gizli bir düğüm

Nice günler bakarken dalgalara
Dediler : “Uğradı Leyla, nazara”.

Yahya Kemâl Beyatlı