Eğer bir kisi,
milyonlarca yıldızda sadece bir tane bulunan
bir
çiceği seviyorsa, o yıldızlara
baktığında mutlu olmasına yeter bu."
"Kendini
yargılamak, baskaşını yargılamaktan
çok
daha zordur. Kendini yargılamayı başarırsan, gerçek bir
bilgesin demektir."
"YALNIZ KALP
GÖZÜYLE GÖRÜLÜR
ASIL
OLANI, GÖZLER GÖREMEZ"
İnsan zayıf
yanlarıyla da zenginleşir.
Uykusuz geceler,
bir besteciye güzel yapıtlar kazandırıyorsa, o uykusuzluk güzeldir.
Ha deyince candan
arkadaş bulmak ne mümkün? Hiçbir şey, bunca ortak anıların, bir arada yaşanan
bunca güç anların, bunca kavgaların, barışmaların, içten coşkuların yerini
tutamaz. Böylesine dostluklar iki kez kurulamaz. Bir meşe fidanı dikip az sonra geçip
gölgesine oturmak ne mümkün!...
Yaşam böyledir işte. Önce, yıllar yılı ağaç dikmiş, zenginleşmişizdir. Sonra,
araya başka yıllar girmiş, zaman bütün bu yaptıklarımızı bozmuş, diktiğimiz
ağaçları birbir söküp atmıştır. Arkadaşların gölgeleri bir bir aramızdan
çekilmiştir. Yaslarımıza, artık kocamışlığımızın verdiği o sinsi üzüntü
karışmıştır.
Dünyada bir tek
gerçek lüks varsa o da insan ilişkilerindeki lükstür.
Yalnız para pul için çalışırken, kendi elimizle kendi zindanımızı kuruyoruz.
Yaşamaya değer hiçbir şey sağlamayan o değersiz paramızla kendi kabuğumuza
çekiliyoruz.
İnsan olmak demek,
aslında, sorumlu olmak demektir. İnsan olmak, suçu kabahati başkasınınmış gibi
görünen bir yoksulluk karşısında utanç duymaktır. Arkadaşların kazandığı
başarıdan kıvanç duymaktır. Kendi payına düşen taşı yerine yerleştirirken,
dünyanın kunulmasına yardımda bulunduğunun farkına varmaktır.
Yaşamın yaşamla
birleştiği, çiçeklerin rüzgarin koynunda çiçeklere karıştığı, kuğunun bütün
kuğuları tanıdığı bir dünyada sade insanlar yalnızlığa gömülüyorlar.
İnsanın ülkesi
kendi içindedir.
İnsan içinde
yaşadığı dünyayı, onun içinde hapsolup kalmadıkça anlamıyor.
Buğdaydan toprak
anlar asıl.
Ancak en silik
rolümüzü bile kavradığımız zaman, mutluluğa kavuşabileceğiz. Ancak o zaman,
erinç içinde yaşayabilir, erinç içinde ölebiliriz. Çünkü, yaşama anlam veren
şey, ölüme de verir..
Kale'den...
Mumun özü izler
bırakan balmumu değil, ışıktır.
Her şeyin kusursuz
olduğu bir imparatorluk yaratma. Çünkü beğeni müze bekçisinin erdemidir.
İnsanın büyük
gizlemlerinden biri: Özü yitirirler de, yitirdiklerini bilmezler.
Kimse istemedikten
sonra, bir elmas ya da bir inci ne değer taşır ki! Birer yontulmuş camdırlar, o
kadar.
Bozulmuş biri
varsa, ötekileri de bozmasın diye kesmek gerekir elbette onu, içi geçmiş meyvayı
kilerden, hasta hayvanı ahırdan atarcasına. Ama kileri ya da ahırı değiştirmek daha
iyi olur, çünkü önce onlar sorumludur.
Barış geç
büyüyen bir ağaçtır. Barışın birliğini kurmak için, bizim de, dağ servisi gibi,
çok çakıllar emmemiz gerekir.
Ne kadar çok
verirsen, o kadar çok büyürsün. Ama alacak biri bulunmalı. Yitirmek vermek
değildir.
Mumun kalınlığı
o kadar öne taşımaz benim için. Değerini yalnız aleviyle ölçerim.
Hiç kimse
savunduğu fikri için acı cekmez oldu. Hiç acı çektirmeyen bir fikir de nedir
ki?
Varolmak isterdin:
Tanrı’da varolabilirsin.
Bir kişinin
acısı dünyanın acısına bedeldir. Ve bir tek kadının aşkı, ne kadar budalaca
olursa olsun, samanyoluna ve yıldızlara denktir.
Ben direneni
severim yalnız. Ağaç ya da insan, önce direnendir.
Bil ki, çözümü
bulunmayan her çelişki, düzeltilmesi imkansız her uyuşmazlık, kendisini
sindirebilmen için büyümek zorunda bırakır seni.
Şimdi kalkar da
bana "Bu adamı uyandırayım mı, yoksa bırakayım da uyuyup mutlu mu olsun?"
diye sorarsan, mutluluk konusunda hiçbir şey bilmediğini söylerim sana. Bir kuzey
şafağı doğuyorsa, dostunu uykuda mı bırakacaksın? Kuzey şafağını
görebilecekse, hiç kimse uyumamalıdır. Uykusu seven, uykuya gömülen de öyle:
uykusundan çek onu, tut, dışarı at, at ki oluşsun.
Sunulmuş
saygıdır dostluk.
Gerçek aşk,
karşılık olarak hiçbir şey beklemediğin yerde başlar.
Dost, yargılamayan
kişidir her şeyden önce.
Dedim sana,
dilenciye, koltuk değneğine kapısını açan, ama dansını yargılamak için ondan
dansetmesini istemeyen kişidir. Ve dilenci yoldaki baharı anlatınca, dost onda baharı
kucaklayandır. Dilenci geldiği köydeki kıtlığın dehşetini anlatınca, onunla
kıtlığı acısını çekendir dost.
Almak, önce
vermek, kendi kendini armağan etmektir. Cimri, servetini batırmak korkusuyla
elindekileri vermeyen değil, senin sunduğunun karşısında yüzünün ışığını
esirgeyendir. Sen tohumlarını attığın zaman güzelleşmeyen toprak cimridir.
Ancak ilahiyle,
şiirle ya da duayla güzelleşen ve içinden kurulmuş olan insan insandır.
Nesnelerin
insanlara hizmet etsinler diye kurulması iyiyse de insanların nesnelere çöp tenekesi
olmak üzere kurulmaları canavarca bir şey.
Aralarında bir
seçme yapabileceğin yollar yoksa, özgürlük nerede kalır?
Kıtlık ekmeğin
paylaşılmasına yol açar, ekmeğin paylaşılması ise ekmekten daha tatlıdır.
Ben, suç işlemiş
oğlunu çekiştiren adamı küçümserim. Oğlu kendisindendir. Onu paylasın,
cezalandırsın -onu seviyorsa kendini cezalandırmış olur-, gerçekleri yüzüne
vursun, ama kapı kapı dolaşarak ondan dert yanmasın.
Açlıktan ölüyorsan, dost sana kapısını açıyor, seni sofraya
götürüyor, senin için süt tasını dolduruyor, ekmeği bölüyorsa, içtiğin şey
gülümsemedir.
