4.3.1957

İki gözüm Yücel,

Güzel hoş ve tatlı mektubuna cevap vermek için benim de buna yakın bir şey yazabileceğim anı bekledim. Fakat (deryadilik)te, “derviş mizaçlılık”ta sana erişmek ne mümkün! Bununla beraber, itiraf ederim ki o mektubun beni sana hayli yakınlaştırmıştır. Mesela sevimli arkadaşımız Osman Bey’den bahsediş tarzın bana onun bütün vefasızlıklarını unutturmuş, onu tekrar dostlar siciline kaydetmek hoşgörülülüğünü vermiştir. Şefkati hakkında verdiğin malumat ise beni çok sevindirmiştir. Zira son zamanlarda bütün neşesini kaybetmiş görünüyor ve bu hali beni üzüyordu. Hayatımın birçok safhalarında Şefkati benim için bir şevk ve şetaret bir hafif ruhluluk kaynağı olmuştur. Bunun kuruyup gitmesine bittabi lakayıt kalamazdım.

“Nasılsınız?”ı okudum. O da mektubun gibi hakimane bir neşe ile doludur. Bilir misin ki bu”Nasılsınız”” suali bizi ailede v ebenim çocukluğumda bir türlü halledilemeyen bir terbiye ve adab-ı muaşeret meselesine meydan açmıştı. Ablam bu suale hiç cevap vermezdi. Gelinlik kız çağına gelip görücüler önüne çıktığı vakit de bu huyundan hiç vazgeçmedi. Annem kendini bu yüzden çok azarlardı. O da “Görüyorlar ki sıhhatteyim, hasta değilim, neden iyiyim diye cevap vereyim” derdi. İki üç defa büyükanne olduğu şu devirde dahi “Nasılsınız?”lara cevap vermemekte musırdır (ısrarlı) sanırım.

Ben ise son zamanlarda buna karşı “İçgüveysinden halliceyim” mukabelesinde bulunmakla yetiniyorum. Hakikat-ı hal de hepimiz için de bu değil mi? Bütün memleket bir huysuz ve cadaloz kaynana evine döndü. Sen buna gerçi tahhammül gerek diyorsun. Ama ne yapalım ki cefaya tahammül biraz da kanıksamak meselesidir ve bunu kanıksadık mı artık insanlığımızdan bir şey kalmamıştır. Anadolu ovalarında çoğununu kalçaları üstündeki derilerinin soyulmuş oyduğunu görürdüm ve bunu bir hayvan hastalığı sanırdım. Meğer ne imiş bilir misin? Yalın ayak askerlerimiz bu derileri süngülerinin uciyle kesip yüzerek çarık yaparlarmış. Bizim bu menfur idare karşısındaki tepkisizliğimiz aşağı yukarı böyle bir hissizlik derecesine çıkmıştır. Emin ol ki ben politika yapmıyorum. Sadece nefretimi ifade ediyorum. Bu bir nevi iç boşaltmasıdır. Aksi takdirde boğulup tıkanmak işten değildir.

Gözlerinden hasretle öper ve Leman’la birlikte annenle, refikana hürmetler ederim.

Yakup