939 / 5 Haziran

    Sevgili karıcığım,
    Sana bu mektubu Cerrahpaşa Hastahanesi'nden, eski yattığım ve şimdi yatmakta olduğum karantina koğuşundan yazıyorum.
    Dünya! Dün gece bu vakitlerde senin yanındaydım. Mesuttum. Fakat ne kadar mesut olduğumu ancak şimdi o saadeti elden kaçırdıktan soma anladım. Anlıyorum. Bir tanem. Sevgili karıcığım.
*
Yatıyorum. Canım sıkılıyor. Ateşim 37,3. Hararetim var. Hastayım.
*
Neden, hangi sebep ve maksatla yattığımı bilmiyorum.
*

    Seni perşembeye beklerim. Yine ziyaret günleri hayatıma girdi. Yine ömrümün tek manası var : Ziyaret günlerini beklemek...
*
    Halama telefon ettin mi? Etmedinse, bu kadar sinirin ve derdin arasında benim hatırım için kadıncağıza telefon et...
*
    Herkesin gözlerinden, ellerinden öperim. Senaryoya çalışıyorum. Kafam, ateşi ve mustarip kafam, zorla işlemeye uğraşıyor. Hasret!

(imza)        

    Tercüme ettiğim romanı, içindeki tek ve yarı kalmış sarı kâatla beraber getir...

N. H.