Bir şizofrendim artık... Yalanlar söylüyordum, hem sana hem de ona... Kendimi tanıyamaz olmuştum. Hangisi bendim? İçimdeki, o güzelliğiyle dünyayı elde etmeye kışkırtılmış, karanlık ve ilgi tutsağı kadın mıydım; yoksa uğruna hayatından vazgeçmeye hazır olduğu aşkına mahkum, ezilmiş, kapılarda bırakılmış, verdiği güven ve taşıdığı masumiyetle sana cazip gelmeyen o sevdalı kadın mı? İkisi de olmak istemiyordum. Ama ikisinden de vazgeçemiyordum. Sanki biri olmazsa diğeri yıkılacak gibiydi. Birbirinden nefret eden ve birbirinin varlığına tahammül edemeyen bu iki benlikle yalnız kaldığımda çıldıracak gibi oluyor, ağır ağır ruhumu öldürüyordum. Artık yalnız kalmak dayanılmaz olmuştu benim için. Seni göremediğim zamanlar ona gidiyor, onu göremediğim zamanlar sana sığınıyordum. İçimdeki bu birbirine aykırı iki kadın beni durmadan diplere çekiyordu...
(Arka Kapak)

 

Şiir tadında, beyaz ile siyah arasındaki zıtlık benzeri anlatımlardan yola çıkılarak belki de yazarın iç dünyasını sorguladığı ,kendini anlattığı bir kitap.Kişilik bölünmesinden çok kişilerin yaşadığı karmaşaların ön plana çıktığı bir kişilik analizi göze çarpıyor.Okurken zevkle okuyorsunuz ama kitabı kapatınca o güzel cümleler uçup gidiyor sanki beyninizden bu da olumsuz yanı..

"Ayazda iki yürek gibiyiz.Sen benim şizofren aşkımsın,bense senin sızlayan vicdanın.."

"Dürüstlük çoğu zaman yalanlardan daha çok acımasızdır,sevgili..Gerçeğin buzdan ülkesinde yapayalnız kalan yürek hayatta kalabilmek için yalanları bile özleyebilirmiş kimi zaman..."

 

“Ölüm, yokluğun ve o dipsiz yalnızlığın durmadan kanattığı o cevapsız sorulardır aslında.”
Kitabı alın ,okuyun,elinizde kalem olsun satır aralarını çizin..Bunları okuyun, okuyun ,okuyun derim....

Hazal Sönmez