Kitabı liste başı olduğu için değil adının Kar olmasından dolayı aldım ve Orhan Pamuk' tan okuduğum ilk kitap.Yazar hakkında o kadar kötü reklam yapıldı ki insan ister istemez anlayamama korkusuyla kitaplarından uzak duruyor, benim açımdan da böyle oldu.
Kar kitabının ilk sayfalarını okumaya başlayınca da düşüncem eleştirilerin haklı olduğu yönündeydi.Karmaşık bir yapıyla kurulmuş,cümle içinde cümle izlenimi veren paragrafları , gereğinden çok abartılmış betimlemeleri okurken "kitabı yarıda bıraksam mı? " diye düşünmeye başladım.Ancak tarafsız gözle incelemeye karar verdiğim için sabredip ilk yüz sayfaya ulaştığımda "iyi ki girişine bakıp bırakmamışım bu kitabı " dedim.
Kitapta anlatılan olaylar biraz uç noktaları yansıtmış ama pek çok şey bırakın Kars'ı batıda bir Anadolu kasabasında da yaşanan olaylar.
Kitabı okurken hissettiğim başka bir konu da yazarın olayları anlatırken okuyucuyu boşluğa düşmüş, okuduğunu anlamamış bir havaya sokmak için gayret sarfetmesi.Sanki kitabın girişini Orhan Pamuk değil ayrı biri yazmış gibi farklılık var.Genel anlamda anlatımı ve betimlemeleri hoşuma gitti.Sanki kitap yazmamış resim çizmiş.Bu da gereksiz ayrıntılar verip okuyucuyu sıkmış.Betimlemeleri biraz daha kabataslak yapsa daha iyi olacak.
Bazı bölümlerde yazarın anlatmak istediği konuyu ifade ederken zorlandığı hissi var.Hani bir coşku, bir hüzün yaşarsınız ama bunu anlatırken gerekli sözcükleri bulamazsınız yazınız havada kalır ya..İşte böyle bölümler var.
Tüm bu olumsuzluklarına rağmen kitabı beğendim ve kısa bir sürede okudum, okuyun derim ama önyargısız.
Kitaptan bazı alıntılar:
* Doğru olanı yapmak her zaman insanı mutlu etmiyor.Doğru bizi mutlu edecek olandır.
* İnsan ancak hayatı tehlikede olduğu zaman hayata konsantre olabiliyor.
*Mutlu olmakla yetinen mutlu olamaz.
*Sözle can yakma huyunu bir kimsenin ona duyduğu sevginin gücünü ölçmenin bir yolu olarak ömrünce kullandığını da kendi kendine itiraf edecekti.

Hazal Sönmez